گفتم : عشقت           لكه كوچكی ست بر پوستم

با آب پاك می شود        یا الكل

گفتم : از تغییر فصل یا تغییر آبی و هواست

و اگر پرسیدند گفتم : از احساسات            و سوختگی آفتاب

خراشی كوچك روی صورت         كه زود خوب می شود

گفتم : عشقت              رود خانه ء كوچكی ست

كه چراگاه ها را زنده می كند          و مزارع را سیراب

اما وقتی بر ساحلم فرود آمدی          دهكده ها غرق شد      و باغها ...

و بسترم را برد

دیوار خانه ام خراب شد

و من سرگردان بر زمین رها ...

در ابتدا گفتم : عشقت ابری آرام ...         میگذرد

تو بندری امن سلامت

و اینكه عشق ما  مثل همه عشق ها روزی به پایان می رسد

و تو چون نوشته ای بر آینه روز ناپدید می شوی

و زمان ریشه اشتیاق را می خشكاند

و برف می پوشاند

گفتم كه اشتیاقم به چشم های تو عادی ست   واژه های عاشقانه ام...

اما حالا می فهمم چه اشتباهی كردم !

عشق تو لكه ای كوچك روی پوستم نبود

كه با آب بنفشه و رازیانه مداوا شود

زخمی كه با مرهمی و گیاهی شفا یابد

تبی از باد های شمالی ...

عشق تو هجوم شمشیری بود بر تنم

لشگری مهاجم

و نخستین قدم در جاده جنون ..